جمعه, ۱۴ بهمن ۱۴۰۱، ۱۱:۰۸ ق.ظ حاجی اصغر سعیدی و همسرش     روستا و تکیهی انجیلهی قم. ۱۳ بهمن ۱۴۰۱، عکس از روی مستند "راه آبادی" : دامنه خاطرات جبهه و جنگ و انقلاب ( ۱۳۱ ) در روستای انجیله. خاطرهی مسموع بنده: به نام خدا. سلام. این عکسی که انداخته و در بالا بار گذاشتم حاجی اصغر سعیدی و همسرشاند، از انجیله، آخرین روستای قم در مسیر شمال غربی از شهرستان جعفرآباد استان قم، بخش قاهان، سمت ساوه در نود و اندی کیلومتری شهر قم. اخیرا" برف سنگینی هم آمده در انجیله که برنامهساز شوخطبع قمیِ «راه آبادی» را به آنجا کشانده. دیدم کاملا". این دو، یک نمونهی تمامعیار در زندگیاند؛ انقلابی، دارا، اما خیّر و نیکوکار، سرِ حال، مذهبی، مطلع از کشور. مرد گفته: خانمش را در نقطه جوش عشقش، "غلامتم" میگوید. زن گفته: اول خدا بعد این مردِ من، که دومی ندارد. عجب! حسابی هم چفتِ هم، مصاحبه نمودند هنگام سخن بر زانوی هم ضربهی صمیمیت میزدند. به قول دارکلایی: انگوس زوونه. چی گفتند؟! نقل به عین میکنم چون با گوشم شنیده و با چشمم دیدم و فوری یاداشت نوشتم که گفتند: «اون شاهِ ملعون به روستا گاز و نفت نمیداد میگفت نداریم، ولی در عوض توی حلقوم انگلیس از نفت، مفت پر میکرد. آقاخمینی وقتی آمدند، ایران آباد شد و همه چیز داریم، آب، گاز، برق، تلفن، آبادی، امنیت و...» راستی! تکیهی انجیله در سبک معماری داخلی و حیاط و سکوهای سرسرا و حتی نوع عزاداریها کمنظیره. جمعه ۱۴ بهمن ۱۴۰۱ ابراهیم طالبی دارابی دامنه. ۱۴۰۱/۱۱/۱۴ ۱ ۰

يكشنبه, ۱۶ بهمن ۱۴۰۱، ۱۰:۲۰ ب.ظ به قلم دامنه. به نام خدا. سلام. حزن و اندوه ابدی یک وفات غمبار تاریخ. در شب وفات رهبر عصر واقعهی عاشورا -حضرت زینب سلام الله علیها- یک نکته بگویم و بس که آن حضرت آن قدر احترام و حرمت داشتند که هر گاه به خانه وارد میشدند، امام حسین -علیه السلام- حتی اگر مشغول قرائت قرآن کریم هم بودند، قرآن را میبستند و به احترام مقام عظیم خواهرشان زینب عظما، بلند میشدند. الله اکبر. از خدای باری تعالی مسئلت دارم تا شیفتگان آن بانوی عظیم دین و اخلاق و سیاست را در آن سرا، از شفاعتشوندگان ایشان قرار دهاد. با عرض تسلیت عمیق به وفاداران مکتب حضرت زینب. ابراهیم طالبی دارابی دامنه. ۱۴۰۱/۱۱/۱۶ ۱ ۰

چهارشنبه, ۱۹ بهمن ۱۴۰۱، ۰۴:۲۳ ب.ظ مرحومه حاجیه رقیه واحدی نشر عکس : دامنه قبر یوسف رزاقی به قلم دامنه. با یاد و نام آفریدگارِ آفریدگان. سلام. بار دگر باید در غمِ غیاب یک مادر (درگذشتهی ۱۸ بهمن ۱۴۰۱) باشیم که در زندگیاش طعم تلخ درگذشت دو فرزندش را چشید؛ موسی که در نوجوانی بر اثر سوختگی دردناک درگذشت و زندهیاد یوسف رزاقی که در راه تهران برای خرید البسه و مایحتاچ نیازمندان برای توزیع در شب نوروز، در هجدهم اسفند ۱۳۸۳ در نزدکی فیروزکوه بر اثر یک تصادف دلخراش، مظلومانه و تنها جان باخت. این مادر برای ماها سالها مادری کرده، مهربانی نموده، بین ماها با یوسفش فرق نمینهاده و داییزن صداش میکردیم. از نان تنوری بینظیرش تا سفرههای شام و ناهارهایش زیاد به ما خورانده؛ آن هم با اخلاقی راغب و چهرهی باز. دلم برای درد دوری دائمی این بانوی خوب، رنجدیده و بسیار زندهدل محلهی ما سوخت. اما چه باید گفت که قانونِ مرگ بر قبالهی سرنوشت همه دیده شده است. کما این که امام صادق ع میفرماید: "میان دنیا و آخرت هزار گردنه است که کوچکترین و آسانترین آنها مرگ است." حالا یوسف بیجبران ما، این هم مادرِ هجراندیدهی تو؛ آمده نزد تو بفرما. تسلیت دارم بر تمام تبار و تالی و باقییان و نوادگان و منتسبان ایشان. یاد «آقا» پدرِ یوسف  -که ذاکر مطرح اهل بیت ع بود و دایی حسینعلی صداش میکردیم- را هم گرامی میدارم. متن سید علی اصغر شفیعی دارابی: برای مادرِ من شعر کافی نیست. برای او که نگاهش همیشه مظلوم است. دلش گرفته و تنها نشسته در هیسی. برای ابر چه بخوانم؟ که ببارد برای غمهایش. صدا، دچارِ سکوت است. نگاه ، دچار سکوت است، برای مادرِ من نذر، چی دارید؟ کشید ماشهی تردید را در خود. فشنگِ

به قلم دامنه. مباحث دینی. سیزده جام در نهاد پیامبران. به نام خدا. سلام. روشن سازم که جام در یک معنا، پیاله و آینهی معاینهی انسان در همهی ابعاد است. من آنچه درین نوشتهام میبینید از خواندن و مطالعات آثار بیدل دهلوی آموختم، هم او که عقل را "روح اعظم" میدانست و برای آن، جام پیامبران -علیهم السلام- دنبال مینمود تا انسان را دینی و عرفانی نگه دارد. سیزده جام به برداشت بنده در آثار او: جام حضرت آدم ع : اَسرار دو عالَم را در خود نهفته دارد. جام حضرت ادریس ع : نشئهی علم و درس و صنعت و آگاهی است. جام حضرت نوح ع : به اعتدال درآوردنِ بیاعتدالی و ناموزونی است. جام حضرت یونس ع : چلّهی عروج به معراج یقین است. جام حضرت ابراهیم ع : دو نشئه دارد: یقین و تسلیم. جام حضرت یعقوب ع : وارستگی است. جام حضرت یوسف ع : عشق و حُسن است. جام حضرت داوود ع : عشق و طرَب (=شادی و شعَف و وجد درونی) است. جام حضرت سلیمان ع : قدرت اعتباری عدل و داد و کرَم است. جام حضرت ایوب ع : نشئهی شکیبایی و بردباری است؛ صبر ایوبی. جام حضرت موسی ع : نشئهی معرفت و جوشش و تلاطم شگفت است. جام حضرت عیسی ع : چگونگیِ رسیدن به مقام مسیحایی است. جام حضرت محمد -صلی الله علیه و آله و سلّم- : قوس صعودی با وجود مبارکش به اِکمال میرسد؛ اَشرف مخلوقات. در مورد سیزده جام پیامبران -علیهم السلام- توضیحی در زیر نوشتم:بنده به عمد لغت معاینه و پیاله را کنار جام آوردم. معاینه از ریشهی عین (=چشم) میآید. یعنی با چشم چیزی را دیدن. در هر خانهای چند جام آینه است هر کدام در جایی و چندین پیاله است و هر کدام برای کاری. در پیالهی آب، آدم میتواند خود را مشاهده کند چنانچه در آینه. و هر بار هم، سر و وضع خود را مرتب نماید؛ از شانه ت

به قلم دامنه: ده مشرق در الفاظ. به نام خدا. سلام. مرحوم آیت الله میرزا مهدی اصفهانی از بنیانگذاران مکتب تفکیک که با کسب اجازه از مرحوم نائینی از نجف اشرف به مشهد مقدس مقیم شده بود در یکی از فرازهای مشهورترین کتابش "ابواب الهدی" (عکسی که از آن انداختم و متن گذاشتم) به زبانشناسی میپردازد و سخن از الفاظ میکند که خداوند علوم خود را در قالب الفاظ ظاهر ساخت. از نظر او به واسطهی همین الفاظ و کلمات است که هم تکلّم (=سخنگفتن) و هم تعلیم و تربیت ممکن میگردد. اساسا" ایشان دروازهی تعالیم را «معرفت نفس» میخواند که از الفاظ عبور میکند. من بخش فارسی این کتاب را خواندم و فقط به ۱۰ مشرق (بر اساس برداشتهای خودم) اشارهی گذرا میکنم که ایشان آن را شرح کرده است. مشرق هم یعنی اِشراق و طلوع علم و معرفت: کتاب ابواب الهدی اثر آیت الله میرزا مهدی اصفهانی با تحقیق و مقدمهی حسین مفید از انتشارات مُنیر، چاپ ۱۳۷۸ در ۷۳۶ صفحه مشرق اول: کشف جایگاه زبان و خطابهی زمان پیامبر ص است که خود لفظ پیامبر (=پیام بَر، پیغام بَر) نشانِ عظمتِ شأن لفظ و کلمه و حروف میباشد. مشرق دوم: ناگزیربودنِ رسانیدن علوم الهی به تمام اعصار از طریق کلام. جز از طریق لفظ نمیشود آن را ابلاغ کرد. مشرق سوم: کاهش احتمال سِحر و شعبده به سبب آشکاری لفظ با حس و ربطش با نفس و عقل. مشرق چهارم: بیان علم و قدرت در قالب کلام از برترین مظاهر فرق انسان با حیوان است. مشرق پنجم: الفاظ، تجلی علم است که مسائل و مُکوّنات (=مخلوقات) جهان را ظهور و بروز میدهد. مشرق ششم: مزیت الفاظ، شکل معجزهآوری در انسان است با سادهترین اَفعال. مشرق هفتم: علم الهی در قالب الفاظ، بزرگترین برهان بر پیغامبری پیامبر ص است که دعوت و تبشیر و اندرز و حک

فتح خویشتن در جادهی شخصیت :: دامنهی دارابکلا دامنهی دارابکلاجان،جهان،ایران،انسان،ادیان،قرآن،عرفان،ایمان دامنه | دارابی | جمعه, ۷ بهمن ۱۴۰۱، ۱۱:۵۱ ق.ظ | ۰ نظر به قلم دامنه: به نام خدا. سلام. کتاب "جادهی شخصیت" اثر دیوید بورکس. ترجمه امید کریمپور. تهران: مهرگان خرد، ۱۳۹۷، چاپ چهارم. ۴۱۶ صفحه. خمیرمایهی کتاب "تجدید نگاه به خویشتن" است. فروتنی را درین راه صفتی کلیدی میداند. فروتنی در برابر دیگران و در برابر پذیرش کاستیهای درونی خود. یعنی جهت رسیدن به شخصیتی تزلزلناپذیر نخست باید ضعفهای خود را به رسمیت شناخت تا قادر به مواجهه با آن شد. نویسنده افرادی را که به ذات خود فروتناند، واقعگرایان اخلاقی میداند. او  به "فتح خویشتن" معتقد است. این کتاب میآموزد ما مفهوم گناه را کنار گذاشتهایم، به این دلیل که نگاه انتقادی به ذات بشر به عنوان ماهیتی که در معرض فساد و تباهی است را فراموش کردهایم. از نظر نویسندهی کتاب بهرهمندی از دانش برای رسیدن به آرامش و نیکی کافی نیست چراکه دانش انگیزهی لازم برای خوببودن را به همراه نمیآورد. تنها با عشق و معنویت به عمل منجر میشود. ما آدمهای بهتری تبدیل نمیشویم، نه به این دلیل که اطلاعات تازهتری کسب میکنیم؛ ما به این دلیل آدمهای بهتری میشویم که عشق و معنویت بهتری در زندگیمان مییابیم. آموزش فقط فرایند این راه است. در کل کتاب میخواهد یاد دهد معنای کلمهی "شخصیت" عوض شده است، اکنون این واژه کمتر برای توصیف صفات واقعی انسان است؛ در عوض این کلمه بیشتر برای توصیف ویژگیهایی مانند خودداری، جرئت، انعطافپذیری و سرسختی به کار میرود. رویگرداندنِ فرهنگِ منِ کوچک به فره